( 1 ) در علامت‌هاى شيعه ( 2 ) 1 . مهزم گويد : خدمت حضرت صادق عليه السّلام رسيدم و از شيعيان گفتگو كردم فرمود : اى مهزم شيعه كسى است كه كوشش از صدايش تجاوز نكند ، دشمنان ما را دوست نگيرد و با دوستان ما دشمنى نكند و با غاليان مجالست نداشته باشد ، و مانند سگ زوزه نكشد و مانند كلاغ طمع نداشته باشد ، و اگر از گرسنگى بميرد دنبال مال مردم نمىرود . شيعيان ما كسانى هستند كه از مردم كناره‌گيرى مىكنند و از انظار اهل دنيا دور مىباشند و اگر شهرها و ولايات و خانه‌هاى آنها با هم فاصله دارند گفتارشان يكى است اگر در مجالس حضور نداشته باشند مجلس از ذكر آنها خالى نيست . اگر در مجلس حضور پيدا كنند كسى از آنها عيب‌جوئى نمىكند . اگر بخواهند ازدواج كنند كسى با آنها ازدواج نمىكند . از جهان بيرون مىروند و احتياجات آنها از سينه‌هاشان بيرون نمىرود ، اگر با مؤمنى برخورد كردند آنها را احترام مىكنند ، و اگر كافرى را مشاهده كنند از وى دورى مىجويند . اگر نيازمندى متوجه آنها شود نياز او را بر مىآورند ، و در اموال خود با مردم مواسات دارند و بعد فرمود : اى مهزم جد من رسول خدا به على گفت : اى على دروغ مىگويد كسى كه گمان مىكند مرا دوست مىدارد اما تو را دشمن مىدارد من شهر علم هستم و تو در شهر ، مگر مىشود وارد شهر شد جز از در آن . ( 3 ) 2 . مهزم نيز روايت مىكند كه بعد از اين به امام عليه السّلام گفتم : قربانت گردم ، من اين‌ها را در كجا بيابم ، فرمود : مىتوانى اين گونه افراد را در اطراف زمين مشاهده كنى ، آنها زندگى بسيار نازلى دارند ، و از شهرى به شهرى منتقل مىگردند و با هم كمتر منازعه و ستيز دارند ، اگر بيمار شوند كسى از آنها عيادت نمىكند و اگر بميرد كسى به تشييع جنازه نمىرود . اگر نادانى آن‌ها را مورد خطاب قرار دهد به او سلام مىكنند ، و در هنگام مرگ ناراحتى ندارند اموال خود را بين هم تقسيم مىنمايند اگر نيازمندى به طرف آنها برود رسيدگى مىكنند ،